Explore Tanzania
Explore Tanzania
Delen

Het grote safari avontuur

Beste Marjolijn,

We zijn inmiddels een ruime maand terug van onze geweldige reis naar Tanzania al voelt het nog steeds als de dag van gisteren! Goed moment om je een verslagje te sturen. Je bent er beslist in geslaagd om zowel mij als ouwe Tanzania rot als Jos die voor het eerst ging een ongelooflijke en verrassende tijd te bezorgen, petje af! 
De aankomst op Kilimanjaro airport was uiterst soepel en we maakten daar meteen kennis met James, die ook met ons op safari zou gaan. Je voorstel om ons in L’Oasis lodge te boeken was een schot in de roos. Heerlijke plek en behalve af en toe een hondenconcert verbazend rustig. Lekker dicht bij de stad met een lekker sfeertje.
Maandag begon het grote avontuur, we vertrokken rond het middaguur naar Lake Manyara, ons eerste park. Voor mij een grote luxe dat er nu asfalt ligt; ik ben op die weg heel wat keren door elkaar geschud! Het had al een tijdje geregend en het meer was vol water, en alles was groen. Dat zou trouwens helemaal opvallen in de Serengeti, de laatste keer dat ik zoveel regen, modder en prachtig groen gras heb gezien daar was in juni 1971! Die dag begon meteen met veel olifanten en dat bleef de hele reis zo, we hebben overal veel olifanten gezien. En natuurlijk ongelooflijk veel ander wild en heel veel vogels!
We overnachtten in Kirurumu lodge, voor mij helemaal nieuw. Prima plek, daar wil ik nog wel eens heen. Goede service, goede staf, erg prettige atmosfeer en schitterende tenten. Helaas moeten we de volgende morgen meteen door naar de Ngorongoro Crater, maar ja, dat wilde ik zelf. 
Weer asfalt, ik sta nog versteld. Daardoor ging het lekker vlot. James stelde voor om via de noordelijke ingang, bij Sopa naar beneden te gaan. Daar bij dat hele kleine hek werd ik tot mijn verbazing herkend door degene die het hek beheerde: hij kende me van de keren dat ik in zijn dorp Nainokanoka hoog op het Ngorongoro massief kwam werken en logeren. Het dorp ligt vlak bij de Olmoti krater en is zoals jij wel zult weten tegenwoordig het beginpunt voor wandeltochten over het Ngorongoro massief langs Empakaai krater naar Lake Natron. Ik vond het wel te gek om herkend te worden. Hij vroeg waarom ik niet naar het dorp ging dit keer en na wat praten heb ik hem mijn kaartje gegeven met een boodschap voor de mensen daar die ik nog kende. Tot mijn verbazing werd ik ’s avonds opgebeld uit het dorp: ze hebben daar uitstekend mobiel bereik. Mijn boodschap was even door een krijger naar boven gebracht, per auto toch wel enige uren rijden, maar dit ging te voet! Erg leuk om mijn ouwe vrienden weer te spreken, ik ga er volgende keer beslist wel heen.
Na dat erg leuke begin was de krater als altijd weer ongelooflijk! Het was er best nat; het regende ook her en der, maar niet op ons. Het regende vooral ook heel erg op de weg naar boven naar “mijn” dorp, Nainokanoka, dus een goed idee dat we dat hebben overgeslagen. 
We hebben weer veel gezien, met als uitsmijter onze eigen neushoorn, die tenslotte voor onze neus de weg overstak, alsmede een servalkat die uit het hoge gras kwam pal voor de auto om daar even pontificaal zijn behoefte te doen en toen weer in het gras wegliep! Al met al moesten we nog hard rijden om voor donker de krater weer uit te zijn! Sopa lodge was OK, ik vind het een plek die alle potentieel heeft maar dat niet waarmaakt. Maar ach, geen klachten, het was warm en comfortabel

De volgende dag gingen we naar Ndutu lodge. We hadden willen picknicken bij Naabi Hill gate en een game drive willen doen onderweg maar het goot van de regen en dat werd alleen maar erger! Wat een nattigheid! 
De weg naar Ndutu was veranderd in een meer en halverwege kwamen we ook nog een omgevallen vrachtwagen tegen, die met brandhout en soda’s op weg wat naar Ndutu. Gelukkig was het in Ndutu als altijd weer zeer goed toeven, wat een heerlijke plek is dat toch! We hebben uitgerekend dat ik er al sinds 1975 kom! Ook hier was alles groen en er waren vanuit ons huisje al heel wat dieren te zien. Ook waren er uiteraard ontzettend veel vogels. Ik was blij dat we er twee nachten bleven en zou nog wel langer hebben willen blijven, het was er heerlijk! 
Bij de gamedrive de volgende dag hebben we eerst een heel stel leeuwen gezien, waarvan er een stel net met paren waren begonnen. 
Op de vlaktes bleek de migratie al een heel end de kant van Ndutu op te zijn gekomen, het zag zwart van de wildebeesten en zebra’s. We zagen daar ineens 2 cheeta’s, geweldig! 
We hebben ook kans gezien flink vast te komen zitten, dus James en Jos gingen hout zoeken om onder de wielen te leggen terwijl ik met de kijker oplette of er geen wilde dieren inde buurt kwamen...

Na onze twee heerlijke dagen Ndutu gingen we weer door, en wel naar onze kampeerplek middenin de Serengeti, bij Seronera. De laatste keer dat ik ooit in de Serengeti kampeerde was in 1971 en ik had daar goede herinneringen aan. Bij aankomst op de campsite stond onze tent al en ervoor stonden bakjes met warm water en een spiegel om ons op te frissen. Het kamperen was helemaal geweldig! Er liepen giraffen en impala’s vlakbij en ’s nachts huilden de hyena’s! Onze kok, Sharif kookte de sterren van de hemel op zijn houtskoolvuurtje en zijn ene gaspit. Heerlijk gewoon! En na de vroege gamedrive ’s ochtends werden we verwend met een enorm ontbijt met alles erop en eraan. Daarna werd er een grote emmer warm water op een verdekte plek opgesteld zodat we ons heerlijk konden wassen, geweldig, er kwam nog net geen giraf kijken! 

We hebben bij de diverse gamedrives rond Seronera weer ongelooflijk veel gezien! Veel bijzondere vogels ook, gelukkig was James net als Jos een vogelaar. En er waren een heleboel leeuwen die op een gegeven ogenblik bijna een stelletje Thompson gazelles te pakken hadden. Het hoogtepunt van deze dagen was toch wel de caracal, die ik nog nooit had gezien, en James nog maar 3 keer in zijn hele leven. Prachtig beest; het bleef heel lang rondom ons lopen, dan weer tussen het hoge gras en dan ineens weer prachtig zichtbaar. 
De volgende dag moesten we heel vroeg op, want we gingen naar Lake Natron, 260 kilometer over een heel slechte weg. James had via zijn diverse netwerken gehoord dat de weg op sommige plekken helemaal kapot was geregend. Gelukkig was het een prachtige dag, helemaal geen spatje regen, dus we hebben geweldig geboft en kwamen er goed doorheen. De tocht ging eerst nog een hele tijd door de Serengeti, waar we nog heel wat hebben gezien, en toen door het noordelijke deel van Ngorongoro regio langs dorpen waar ik vroeger had gewerkt. De weg was heel erg slecht, met veel stenen en kuilen en modder en zo. We hebben er ruim 8 uur over gedaan om die 260 kilometer te overbruggen! Maar het was de moeite waard, de afdaling vanaf de hoogvlakte naar de rift-vallei was ongelooflijk, een maanlandschap waar dan ineens de heilige berg van de Maasai, Oldonyo Lengai omhoog steekt. Dat is een nog actieve vulkaan en er was niet lang geleden een uitbarsting. Ik zag duidelijk verschil in de vorm van de askegel nu en ruim 20 jaar geleden toen ik er voor het laatst was. 
Ik heb de volgende dag heerlijk geluierd met uitzicht op Lengai, terwijl Jos en James vogels zijn aan kijken bij Lake Natron. 
De volgende dag was helaas de laatste dag van onze safari! Het was gelukkig heerlijk weer en er was nog veel te zien. En wat een luxe, ineens weer asfalt onder de wielen. We hebben onderweg heerlijk in een lokaal tentje geroosterde geit met geroosterde bananen gegeten, het befaamde “nyama choma”. 
Het was leuk weer terug te komen bij L’Oasis lodge, we werden warm verwelkomd. De laatste dagen in Arusha waren lekker hectisch: we hebben vele oude vrienden opgezocht en zijn ook nog een dagje naar een farm in Lolkisale geweest, compleet met picknick, erg gezellig ook. En tijdens een dinertje bij vrienden zagen we ineens de volle maan opkomen vanachter de Kilimanjaro, heel bijzonder!
Helaas was het te kort allemaal, op 9 december moesten we weer terug naar Den Haag! Vol plannen voor de volgende reis, voorjaar 2008!

Anna