Reisverhalen

Het gevoel dat je midden in de wildernis bent…

Wat was het moment waarop je dacht: “Wauw, dit ga ik nooit meer vergeten”?
Rene: de leeuwen die een buffel aan het veroberen waren

Lidy: in Serengeti dat wij in ‘een kooi’ zaten te eten en de apen hupten vrolijk buiten rond. De omgekeerde wereld, zeg maar.

Emma: Heel Serengeti! Dat gevoel dat je echt tussen de dieren slaapt, omdat je ze op slechts een paar meter van je vandaan ziet staan. Dat je midden in de wildernis bent, zonder elektriciteit of internet. En dat je in slaap valt onder de sterren en de Melkweg die extra goed zichtbaar was.

Marnix: Die leeuwen die de buffel op smikkelden.

Wat heeft je verrast of geraakt aan Tanzania? Misschien iets wat je vooraf niet had verwacht?
Rene: de aandacht die de mensen besteden aan het bereiden van het eten. Iedere dag alles vers kopen, geen pakjes, geen koelkast.

Lidy: de Grote Trek. Ik had verwacht dat het een stroom van Wilde Beasts was die de Mara oversteken.
Wij zagen een groep zich verzamelen om de oversteek te maken, het waren er honderden. Ze liepen naar het water en plots liepen er een aantal van de achterhoede terug en vervolgens liep heel de groep terug. Even later kwamen ze allemaal weer terug en weer liepen richting de oversteek. Het duurde dus uren voordat ze de oversteek maakten. Heel indrukwekkend om al die Gnoe’s te zien komen aanlopen en zich vervolgens weer allemaal omdraaiden.

Emma: Het park Ngorongoro. Van bovenaf leek de krater op een uitgestrekte vlakte, een vlakte waar niets te beleven was. Maar toen we beneden een game drive deden, was het er allesbehalve eentonig. Het landschap was er zo verschillend: sommige plekken waren helemaal kaal, andere leken op een moeras, en er was zelfs een zee. Net zoals het landschap zo gevarieerd was, gold dat ook voor de dieren die er leefden.

Marnix: De manier van leven voor een groot deel van de bevolking bijv. in zelfgebouwde huisjes.

Hoe heb je de ontmoeting met de mensen en de cultuur ervaren? 
Rene: Tip! Er is een verschil tussen restaurants waar lokale mensen komen eten en waar westerse toeristen eten. De eersten wachten gerust een paar uur op hun eten omdat het vers bereid wordt en voor de tweede groep staat het nagenoeg al bijna klaar.

Lidy: onze kok die ons 3x per dag met een grote glimlach een maaltijd voorzette. Hij nam zelf al het eten/ingrediënten mee, maar ook het keukengerei, kookstel, houtskool etc. Hij stond ‘s morgens al zeer vroeg op vol goede moed.

Emma: Iedereen was er zo aardig en al helemaal onze Sam & Goodluck, onze gids/chauffeur en kok.

Marnix: Super beleefde mensen. Goed Engels. De pole pole manier van leven.

Wat zou je toekomstige reizigers aanraden om echt niet te missen?
Rene: de lokale kookworkshop in Zanzibar.

Lidy: het slapen in een tent. ‘s Nachts klinken de geluiden van de dieren toch heel anders.

Emma: wat niet ?

Marnix: de lokale kookworkshop in Zanzibar.

Wat neem je mee van deze reis, in je hoofd, hart en/of reistas?
Rene: Hakuna Matata.

Lidy: al op zeer jonge leeftijd worden kinderen al bij huishoudelijke taken betrokken. Zo was er een jongetje van 5 jaar die zijn kleding in een teiltje waste. Dit werd als normaal ervaren.

Emma: hoe hard dat sommige mensen wel niet moeten werken enkel en alleen om hun gezin te onderhouden.

Marnix: Hakuna Matata.